یک سال از آن اتفاق تلخ گذشت. از آن ساعت های دلهره آور و اضطراب. از آن روزی که تلفن منزل های ٣٥ دانش آموز نخبه هرمزگانی یکی بعد از دیگری زنگ می خورد و افراد نا
گزارشی از حال و روز خانواده های دختران تیزهوش هرمزگانی که در اتفاق واژگونی اتوبوس جان باختند
عبارات مهم : آموزش
یک سال از آن اتفاق تلخ گذشت. از آن ساعت های دلهره آور و اضطراب. از آن روزی که تلفن منزل های ٣٥ دانش آموز نخبه هرمزگانی یکی بعد از دیگری زنگ می خورد و افراد ناشناسی از پشت تلفن خبر واژگونی اتوبوس حامل فرزندانشان را به آنها اطلاع می دادند. اتفاق در جایی حوالی داراب استان فارس رخ داد، ساعت ٤ صبح بود که اتوبوس به علت نامعلومی تعادلش را از دست داد. به گفته بازماندگان این حادثه، این اتوبوس مسافتی را روی پهلو طی کرد و همین مسأله باعت زیاد کردن تعداد قربانیان و مصدومان این اتفاق شد.
یک سال از آن بامداد هولناک گذشت، اتفاق ای که در آن اتوبوس دانش آموزان برگزیده رودان و میناب در راه اردوی فرزانگان واژگون شد. در آن اتفاق ٩ دانش آموز دختر جان باختند. ٢٦نفر دیگر هم مصدوم شدند. همان موقع خبرهایی درخصوص حال وخیم بعضی از مصدومان اعلام شد. مقامات وزارت بهداشت اعلام ضایعه نخاعی و قطع عضو تعدادی از مصدومان را هم تأیید کردند. در استان هرمزگان یک روز عزای عمومی اعلام شد، مسئولان استانی و آموزش و پرورش وعده پیگیری علت اتفاق و برخورد با مقصر یا مقصران این اتفاق را دادند و به خانواده های داغدار و اتفاق دیده اطمینان دادند تا در مناسب ترین وقت به همه پرسشها آنها پیگیری شود. راننده اتوبوس از سوی مقامات قضائی بازداشت شد. مسئولان قضائی استان فارس از تشکيل پرونده، رسيدگي سريع و انجام کارها قانوني در اين خصوص خبر دادند و به خانواده هایی که فرزندانشان را در این اتفاق از دست داده بودند، وعده دادند که مراحل قانونی این پرونده به طور سریع پیگیری می شود و با مسبب این اتفاق برخورد قضائی می شود.
گزارشی از حال و روز خانوادههای دختران تیزهوش هرمزگانی که در اتفاق واژگونی اتوبوس جان باختند
سارا هنوز هم نمی تواند درست راه برود
حالا ولی با گذشت یک سال از آن اتفاق همه آن صحبت ها و قول های در حد وعده باقی مانده و هیچ کدام از آنها عملی نشده هست. هنوز خانواده های این دانش آموزان به درستی نمی دانند مقصر این اتفاق چه کسی بوده، راننده خواب آلود یا مسئولان آموزش و پرورش که اجازه حرکت این اتوبوس را در شب صادر کردند، ولی وعده های بی آخر مسئولان به همین جا ختم نمی شود، خانواده هایی که فرزندانشان را در این اتفاق از دست داده اند، هم هنوز پرونده شکایتشان بلاتکلیف هست. مصدومان این اتفاق هم حال و روزشان بهتر از بقیه نیست، نه دیه ای گرفته اند و نه حتی مسئولان سراغی از آنها می گیرند. درست مثل سارا خادمی که در آن اتفاق بشدت مجروح شد، پا و هردو لگنش شکست و با وجود همه کارها درمانی هنوز هم نمی تواند به درستی راه برود و آن طور که پدرش به «شهروند» می گوید، به زودی باید یک عمل جراحی دیگر هم داشته باشد: «سارا در آن اتفاق خیلی آسیب دید. استخوان ران پای چپش شکست، هر دو لگنش دچار شکستگی شد. چهار دنده اش هم ترک برداشت، از ناحیه مچ پای راست هم صدمه دید، ٢٠روز در بیمارستان نمازی شیراز خوابیدن بود، بعد هم ٣٨روز به پایتخت کشور عزیزمان ایران آمدیم و در بیمارستان اختر تحت مداوا قرار گرفت. البته هنوز هم مداوایش ادامه دارد. همین ٢٠روز پیش پایتخت کشور عزیزمان ایران بودیم، دکترها گفتند باید اسفندماه یک جراحی دیگر روی لگنش انجام شود.» پدر این دختر ١٣ساله که امسال کلاس نهم را هم با معدل ١٩ به آخر رساند، به «شهروند» می گوید: «در همه این مدت هیچ حالی از دخترم نپرسیدند. همه آن حرف هایی که به ما زدند، وعده بی عمل بود. تنها کاری که جهت ما انجام دادند، تقبل هزینه های درمانی سارا بود، که آموزش و پرورش پرداخت کرد. نه دیه ای گرفتیم و نه حتی ابعاد پرونده این اتفاق جهت ما روشن شده است است.»
پرداخت ٥٠ میلیون به خانواده های قربانیان
شهریار دلاوری پدر مطهره دلاوری هست. او دختر ١٤ساله اش را در آن اتفاق از دست داد. این پدر که حسابی از به تعویق افتادن وعده های مسئولان درخصوص آن اتفاق کلافه و عصبی هست، در این باره به «شهروند» می گوید: «یک سال از رفتن مطهری می گذرد ولی هیچ کاری جهت ما انجام ندادند. حرف ها وعده سرخرمن بود، فقط ٥٠ میلیون تومان همان ماه اول به ما و ٨ خانواده دیگر که دخترانشان در آن اتفاق کشته شدند، دادند و دیگر هیچ. شاید باورتان نشود ولی من هنوز نتوانستم طلاها و گوشی تلفن همراه دخترم را بگیرم. اصلا به فکر ما نیستند. آن روزها به ما خیلی وعده دادند، که چنین می کنیم و چنان ولی دریغ از احوالپرسی. مسئولان آموزش و پرورش در منزل ما به خود من قول دادند که به ما کمک کنند، ولی الان یک سال است که از آن اتفاق گذشته، کسی زنگ درخانه ما را هم نزده است.»
پدر شیوا مبینی هم از بی تفاوتی مسئولان دل پُری دارد، او هم دختر ١٧ساله اش را در آن اتفاق از دست داد. پدر ٤٣ساله ای که هنوز هم خواب دخترش را می بیند و از اینکه او الان در جمع خانواده نیست، ناراحت است: «برخی شب ها از خواب می پرم و مدام صورت شیوا جلوی نظرم هست. مسئولان هیچ کاری جهت ما نکردند. ما حتی نفهمیدیم که آیا اتوبوس واژگون شد. راننده مقصر بود، مواد مصرف کرده بود یا مسئله جای دیگری بوده، هیچ کس به ما چیزی نمی گوید، ماهی یکبار پیگیر پرونده می شوم، هربار به ما یک حرف تازه می زنند، الان می گویند پرونده به پایتخت کشور عزیزمان ایران رفته و باید صبر کنیم. تا کی را نمی دانم…؟»
روزنامه شهروند
یک سال از آن اتفاق تلخ گذشت. از آن ساعت های دلهره آور و اضطراب. از آن روزی که تلفن منزل های ٣٥ دانش آموز نخبه هرمزگانی یکی بعد از دیگری زنگ می خورد و افراد نا
واژه های کلیدی: آموزش | پرونده | اتوبوس | مسئولان | مصدومان | خانواده | اخبار اجتماعی
